Haziran Sukûnetimden İkinci Kesit

Ben o gün uzak bir şehrin

günbatımı s/edasına râm olmak için

konuşmuştum

ve gecenin hafızası silinirken

seni buldum!

Şafak tiryakisi toy gülüşlerime demir attı sözcüklerin

söylediğim her sözün altını çiz demiştin

__çizdim!

İşte o gün,gurbetimin sinesini çatlatan nefesin üflendi kalbimin sılasına!

Ve ben o gün başladım

sırlarımı gözlerimden akıtmaya!

Dayanabilirsen,

ayan beyan olacağım şimdi ahir zaman hüzünlerimle

dayanabilirsen sukût et!

söz bende...

_Ben sana sustuğumdan beridir

şiirler defnediliyor geceden düşme saatlerime

kefen hep ben oluyorum

yırtık tenimin üşümeleriyle

lime lime efkâra ç/alınıyorum

kuşluk vakitlerimin sessizliğinde

Yüzüne değmek istiyor

öksüz çocukları gizlediğim düş yorgunu gözlerim

hani

ellerin olsa hüznümün haritasında

bulabilirdim belki sığınmak istediğim tenhalarını

o zaman

böyle cakasını satmazdı

belki yüreğimi bu kadar yakmazdı ayrılığın kara çalınmış adı!

_Sana sustukça

içimde tarifsiz sancıların beşiği oluyorum

gündüz vakti uyunmaz biliyorum be gözüm!

biliyorum da hiçbir sözümle kendime kâr edemiyorum

ve her gün uyunmaktan usanarak

ağrılarıma bir daha uyuyorum

tecelli bilmiyor tesellilerim

aklım fikrim yetmiyor hep aynı delilikteyim

_Kendimi duvar diplerinde ağlarken buluyor

yüzüme insafsızca sırtımı dönüyorum

terkedilecek hiçbir şey kalmamışken ruhumda

ve bunca terkedilmişlikten sonra

neyi terketmek istiyorum

ben bile bilmiyorum...

_Avuçlarımda hüzzam bir şarkıyı ağlatıyor yokluğun

kirpiğime deyişler asıyorum

bayramlarım bozlaklardan kalma eski bir hüznü dağıtırken çocuklara

hazirana kırgınlığım batıyor kalbimin gündoğumlarına

hani

gözlerin olsaydı başucumda

belki bu kadar sırra kadem basmazdı umutlarım

ve bu kadar kadim olmazdı

unutmak için canımı paraladığım yaralarım!

_Her gün biraz daha t/adı değişiyor sevdalı nefesimin

ciğerim soluk almak istedikçe

oluk oluk kan yutuyor bu katil boğazım

beni ahh tutuyor

göğsüm üşüyor

nicedir dinmiyor ayazım

nicedir pervasızım!

_Ben sustukça,

kar yağıyor kendimi unuttuğum mekanlara

yoldaş olurken hüznüm başı duman sevdalara

hali hatırı sorulmayan bir şair kadar kendime dalıyorum

şiir nöbetleri arasında

sonra yüklenip sessizliğin yükünü

genzimi sızlatarak

gözlerimin zifirinde kendimi nihayetsiz bir sağnakla ağ(ır)lamaya başlıyorum

kolay değil

ben senin yokluğunda bir haziran yaşıyorum

ve geceyi koparıp gökyüzünden

şakaklarıma b/asıyorum

ömür törpüsü sözcükler dikiliyor k/arşıma...

yedi kat gökleri susuşumla sarsıyorum!

_Zamanın toynaklarına kapanırken uzak şehirlerin melodram sesleri

ben bütün sessizlikleri boynuma takıyorum

hani sesin olsaydı hecelerimin sökülüşünde

şiire yemin olsun ki,

hiçbir kapıyı kapatmazdım bu ömrün susuşumla kıvranan cümlelerine!

(Arif yastığındaki cehennemle başedemezken ben o cehennemi içimde taşıyorum / bu yüzden kendimi susuşuma asıyorum!

)

tan ağarırken