Her İlkbaharda Çiçeksiz Yaşamak

sende o mavi bakışlar

benim yüreğimden akar yaşlar

keşke öğretmeseydin bana

aşk nerede biter, acı nerede başlar

ömrümü soğutan bu kara kışlar

hep senin eserindir

senden hatıradır yüreğime oturan taşlar

sende o bembeyaz eller

bende bu anlaşılmaz haller

taşar yüreğimin nehirleri

önüne katar, boğar beni seller

ateşimi söndüren bu acı yeller

susturamadı beni

hala ayrılık türküsü söyler

kırık sazımda teller

sende o erguvan ses

bende aşka binbir heves

keşke kırılmasaydı dallarım

keşke tomurcuklansaydım senle nefes nefes

yeter, kır kalemimi, cezamı kes

çünkü sensiz yaşamak

çiçeksiz yaşamaktır her ilkbaharda

bülbül ister mi altın kafes