Her Şafakta Sana Soyundum

Törpüledikçe yokluğunun dallarını eskiyor dizginleri aşk desenlerimin

Bir mevsim daha çalıyor yorgun gövdemin kapılarını, tükenişlerdeyim

Sınanmış umutların denizlerinden boş çıkmakta ağlarım, öfkelerdeyim

Düşlerin hasatlarını kaldırdım ovalardan, kervansız aşkın göçlerindeyim.

Mor yontularla avutuldum yıllarca, sevişmesiz gecelerde kırıldı coşkum

İncinmiş kanatlarla dolaştım coğrafyamı, hep kendi kuytuma sokuldum

Aşkın künyesini aradım yıllarca, alnımı ışıtan her şafakta sana soyundum

Çileli bir ömrün camına çarpan kelebektim, önce cennetinden kovuldum.

En ağır sevgilerin bekleyişleri olsa da içimdeki sızı, aynalara küsmeyeceğim

Aşkın denizlerinden boş dönse de beklediğim gemiler, sana gel demeyeceğim

Yalnızlığın kirli yorganı üzerimde, sensiz kış olsa da mevsim, üşümeyeceğim

Tutundum düşlerin terkisine, vurdukça kirpiklerim birbirine, seni düşüneceğim.

Ah yar, nefeslendikçe sana kanasın isterse tenim, sensizken söyle nereye gideyim?

İçimin dehlizlerinde büyüyen bir düş damlasısın sen, uzatıver ellerini sana geleyim

Ört seven yüreğinle gücenmişliğimi, kabuk bağlamış tüm yaralarımı temizleyeyim

Firari umutların yataklarını aç bana, yeni sabahlar olmadan seni hücrelerime çekeyim.