Heybemdeki Kırık Sevda

Sarı zambaklar belirir yüzümün kırışıklığında

Açılır ruhumda kuytu boşluklar sellere yürürüm

Sis çöker umutlara, puslanır gözlerim

Yarıya çekilir öfkem dizginlere asılı kalır

Hangi düşten kaçırsam aklımı siyaha çalarım

Gamzelerinin gölgesi düşer sağım soluma

Kapanır tüm göklerin kandili çöllerimde

Bırakırım elerimi zamana serabım döner iremine

Sol yanım yanar nevroz ateşinde

Mühürlenmiş kıvrımlarına sığınırken sessizce dokunurum sevdana

Heybende kırık sevdamı azat ederken

Mahkûm gönlümün zindanında şahlanır aşklar