Hiçbir Şey

takvimler günleri göstermiyor artık

kapanıp bir daha açılmayınca

ruhumdaki o mevsimi kayıp çiçek.

adın ağzımda eksiliyor git gide

bir harf, bir ses, bir hece

ve kelimeler... ve sonra her gece

aynı yerden susuyorum seni

istemeyerek.

sana benzeyen bir gölge

balkona her akşam gelip

karşımda oturuyor hiçbir şey olmamış gibi.

neresinden baksan

yarım bir cümledir bu.

unutulmuş bir yoldayız şimdi

bir yanımız buğday başaklarını titreten rüzgar

bir yanımız dağlara yaslanan ova

ve önümüzde

biraz yarım

biraz fazla eksik bir hayatın içi.

kimse duymuyor aramızdaki kırgın dili

ama kuşlar biliyor onu,

çünkü her sabah

senin adını bırakıyorum havaya

bir kuş alıp götürüyor

bir daha geri getirmiyor.

sanırım özlemek

hiçbir şeyin yerine oturmadığı

bir evin içinde

aynı cümleyi yıllarca söylemek gibi

ama kimsenin duymadığı

bir sesle.

bazı insanlar...

bazı cümleler...

tam içinden geçerken ömrün

orada kalıyor ruhu insanın.

şimdi soruyorum sana

sağır ve dilsiz bir ağacın işaret diliyle

dalıma kurduğum

salıncakta sallanıp duran çocukluğun

hep aynı yerden bakan masumiyetiyle

neden yokum kalbinde?

kimse bilmez

ama insan en çok kendine uzaklaşır,

insan en çok

susarak büyüyor bazı günler

susarak eksiliyor

eksilerek bir şey oluyor işte

ya da hiçbir şey.