Hiçin Yüzde Bizi

biz hep sevdikçe ölürüz biraz,

huyumuzdur, suyuna gidemediğimiz ırmaklarda boğulmak

ve kendimizi kağıttan bir gemi gibi, sudan sebeplerle batırmak.

ağlamak

ve bunu kimseye çaktırmadan üstelik,

tebessümle, bir ağrıyı göğüs kafesinde kandırmak

hünerimizdir, iyi biliriz; itinayla acı çekmenin usullerini.

biz hep kırıldıkça bütünleşiriz biraz,

parçamızdır, birleşemediğimiz her nesne

ayrık durduğumuz her kentte, çeşitli ölümlere bölünmek

ve hep canlı görünmek, bir fotoğraf pozu gerçeküstücülüğüyle.

beklemek

ve hep gidiyormuş gibi yaparak üstelik,

hiç kimseye hissettirmeden kaldığın yerleri,

bi dünya ağırlığı omuzlamak dilinin ucunda, maharetimizdir

iyi biliriz; titizlikle bir lisanda birçok insan susmayı.

biz hep eksildikçe tamamlanırız biraz,

yörüngemiz "1 eksi sonsuz eşittir nereye kadar giderse" bölme işlemi

ve toplanmaya küs, sonsuz bir çarpma düzlemi.

buyuz biz; umudu ölçüp duran bir hesap cetveli

ve basit bir kaybediş birimi.

yani

insan diyorum güzel kardeşim, insan

hiç kendisini, hiçlikle ölçüp biçmez mi?

ben yaptım, elde var hüsran...