Hiçliğin Avuçlarında

***

Bir "hiç" oldum zamanın avuçlarında
Ne eksildim, ne çoğaldım
Adımı unutan yollar kadar sessiz
Kendime doğru usulca dağıldım

Bir rüzgâr geçti içimin kıyısından
Ne iz bıraktı ne de ses
Suskunluğun en derin yerinde
Kendime yabancı bir nefes

Aynalar bile tanımadı yüzümü
Gözlerim başka bir Göğe baktı
İçimde kırılan her mevsim
Bir ömrün sessiz ağıtı

Ne bekleyen kaldı ardımda
Ne dönecek diye yanan bir ışık
Yalnızlığın ince harfleriyle
Yazıldı içime en uzun ayrılık

Sessizliğin örttüğü izlerde
Bir gölge gibi geçtim günlerden
Kalbimde yorulan bütün cümleler
Ìsimsiz dualara dönüṣtü

Kırık saatler taşıdım içimde
Hiçbiri aynı zamanı göstermedi
Ben ise hep aynı boşlukta
Zamana değil kendime yenildim

Ne bir sitem kaldı dilimde
Ne affedilmeyi bekleyen bir yara
Zaman en ağır yükleri bile
Sessizce toprağa gömermiṣ,öğrendim

Şimdi adımı rüzgâra söyleseler
Dönüp bakmam belki de
Bir avuç Gökyüzü kaldı elimde
Mavisi bile bana ait değil artık



sevay