Hikâyeni Allah Şiirini Sen Yazarsın

"Hikâyeni Allah, şiirini sen yazarsın" *

-lı nâv dengê bâhre geriya hemû cîhanamın-

Dedi kadın

Ben ağladım.

Yüreğimde yarası dağlanmış bir boşluk

An sonra adını haykırdı Mezopotamya

Azar/azar dindi sessizliğim

Üşümüş gözleriyle iki çocuk

-iki deli özgürlük -

Santim santim çürüttü, dilimden yüz bulan yüz çizgilerini.

Ne kadar korkum varsa hepsi intihar eylemi.

-Allah'ım bende mi ölmeliydim-

Sen gittin

Ah yüreğim!

Hala, sıcak somun çalarken yakalanmış bir sokak çocuğu gibi

Hiç en iyi çocukluk arkadaşı olmayan bir çocuk

Ve ayrılık

Giden günlerin çarmıhında gerildikçe

acısı depreşen yaralı bir hayvan

Oysa

Kalp atışlarımızdaki dinginlikle

Uzak bir kentin bahçesine bağdaş kurup

Karıncalanan ayaklarımızı birbirimize ovalatmıştık

Ucu açık bu cümlenin ütopyasında

Ki zaten tüm düş pencerelerimde bir aşk hazırlığı

olmayan odamın çerçevelerinde...

Şehrinin kaldırımları diyordum en son

Ayaklarımı, ayaklarının değdiği yere değdirmeden ölmem!

Hem işteş hem tekil

Artık ölebilirim sevgili.

Aklımdan aklına düşsem

Hiç şüphesiz bir martı ağlardı

Martı ağlardı ve ben

Tüm dikenleriyle bir gülü susarak kanatırdım.

Kanardık içten ve sessiz...

Suskunluğum olurdu

Beklemekle yıpranan yüz çizgilerimin payına düşen gülümseme.

Yorgundum

Çünkü omuzlarımda yüz yıllık bir yalnızlık taşıyordum

Yaralarım vardı kanayan sonra hemen kabuk bağlayan

Ki içimde sensiz bir kargaşa

İçinde ben'li bir kıyım

Korkuyorum, bu ateş yakmayacak bizi.

Aklımdan aklına düşsem...

Hiç şüphesiz bir martı...

Ve ben tüm dikenleriyle bir gülü...

Kanardım derin, içten yaralı.

**Sedat Balun