Hüznün Denizleri

hüznün denizlerin

de

yüzmeye alışamadım

yok mu şu yokluğun senin

sanki dermansız derdim benim...

şu üçlük ömür olmuş bir

kahır

sabreden derviş muradına ermiş

derler ya

yalanın en büyüğü desem yanılmam

galiba

başa gelen çekilirmiş gerisi boş ve

boşuna...

alınan nefes verilen soluk gibi

hayat

kimin umrunda ki var veya yok

takat

çarşıya gidip alınmıyor değil ki

zerzevat

kim bilir kim de suç kim de

kabahat...

sevmek yok aşkta yasak halimiz

vahim

yüremiz de pranga dillerimiz de kilit

zalim

feryatlar da dinmiyor ne eylesin şu

kalbim

ah bir de olmasa olmasaydı yazdığım

şiirlerim...

yastayım yasta malum oluyor tüm

gecelerime

onca gölgeler düşüyor yokluğun da

sensizliğime

teferruata gerek yok özlemler de ki

hasrete

müracaat edeceğin tek yer o da yaşlı

gözlerime...

(Berlin,12.07.2015)