Hüzün Kaburgası

vesikalık fotoğrafımı bırakıyorum buraya

sığmadı ya aşkın koynuna

sığar ibrahimin ateşinin ortasına..

yorgun ve kırılmış dikenlerle sürüyorum aynı yolu

aksak ayaklı kaplumbağalar alt ediyor beni bir kere daha

acısının asırlarca yüreğine saplandığı karganın boğulan sesi oldum rahme düştüğümden bu yana

buğusuna gülen suratlar çizilen pencerelerin karmaşık çizgilerle donanmış hasretliği oldum,

devrik bir liderken gözlerim o sokağın cumhuriyetinde..

müebbetliğim, izi tozunu dövmüş ayrılıkların acısına

göğü kuşatmış bir kahraman olamadım çocukluğumdan bu yana

senin yemenindeki merhamettir süründüğüm miras kalan yarınlarıma.

affet beni anam

çok üzdüm kendimi

çok kırdım kalbimi

merhametinin denizinde boğarken sen beni

intiharlarla donattım kendimi

sarp uçurumlarda boşluğa bıraktım direnişlerimi

kendine bile yetemeyen öksüz güçlülükler biriktirdim..

affet beni anam

bir seni çok sevebildim

bir de yarınların sahiplerini.

sahiplenmedim özgür kuşları

sahiplenemedim direniş naralarını

sevdiğim kadınlara ait olamadım

sevgilerin sevgisizliğine adanmış şu düşkün kalbim

affet beni anam

bu çağın sahteliğine çabuk kandım.

sıratı surdan önce yürünen bir cehennem dünya

ruhu suratından önce yanan bir cehennem sevmek..

affet beni anam

yanıyorum..