Hüzün Kovan Kuşu

kullanılmamış göz yaşları ısmarladım senin için

ayak bilekleri kırılmış şehrin kadınlarına

aç martılar,ölü köpekler,yaralı atlar diyeceksin ağlama diyene

hüzüne nazır ıslanacak kirpiklerin

suya inen ceylanları unutacaksın bir süre

meydan okuyacaksın kurumuş ceviz ağaçlarına

zehirli sarmaşıklara dolanacak ellerin

sen gemilere uzaktan bakacaksın

ben sokağından geçerken

sokak tıka basa yokluğumla dolu

anlayacaksın

paslı bir jilet kanatacak yüzünü

mum lekesi olmuş ipek çarşaflarına kan sıçrayacak

noktayla virgülün özneyle yüklemin yerini değiştireceksin

aynalarda kalacak ruj lekeleri

masana hep iki bardak koyacaksın

çayın buharıyla nemleneceksin

ağlattığın sesim yankılanacak odanda

sesimde şehrin yanacak

duvarlara küfredeceksin

öyle yalnızımki diyeceksin pencerendeki örümcek ağına

saç diplerin kavrulacak

gözlerine çağıracaksın ağlamayı

aynalardaki nefesini silecek yokluğum

anlayacaksın

tahta masada kuruyacak aldığın papatyalar

bir şiir öldüreceksin mürekkep sokağında

ağzı bozuk çocuklara küfredeceksin

balkonunda ki kurumuş zakkumları sulayacaksın

güvercin yuvalarını talan edeceksin iştahla

hüzün kovan kuşuna taş atacaksın huysuz ihtiyar gibi

sonra araba camı silen çocuklar gelecek aklına

mendil satan çocuklar

hümanist kesileceksin dünyaya

kentin ücra köşelerine ekmek bırakacaksın hayrına

bir daha gelmem ya o şehre

ağlayacaksın...