İçi Bulutsuzluk Çeken Şiir

Kara yazgısına

Sarmıyorsa yazmasını

Ne diye avuç açsın sonsuzluğa

Bulutsuzluk çekerken içi

Tenha

Tenha geçerken ruhundan

O kara trenler

Bir el bile

Gelmezken kollarına

U/yanmış olduğu sabahların

Ne önemi var ki

Her şeyin

Ama her bir şeyin

Eskiye

Yeni bir nefes getirebilme ihtimali

Ne ölçüde varsa

Işte o kadar boğazı düğümlenirdi.

Başladığı yerden

Öyle eşsiz keserdi ki

Sessizliğin kirpiklerini

Sevmeye nerden başlasam diye düşünürdü

Saatinin bedeni

Ödediği bedeller

Gecenin yıldızları kadar çokken

Hangi akla

Hangi rüyayı sığdırırdı

Bunu kim bilebilirdi?

Muamma iken birçok şey

Kapanmak üzere olan defterini

Nasıl bir şiirle tamamlarsa

Tamamlasın

O koku teninde

Açık bir yaraydı

Tıpkı

Tüyleri kesilen

Bir gözyaşı gibi..

12.10.20