İçimden Vuruldum

Dışarısı kalabalık ve sağır,

Ben kendi kıyımdaki bir yabancı...

Kirpiğimde titreyen damlalar...

Benim bilmediğim bir dile,

Belki de yüküm kadar ağır.

​Kaç kez söndürdüm yalnızlığımı

Bir sigaranın külünde...

Sustukça büyüdü

Ruhumdaki o derin çığlık.

Sonu gelmeyen yangınlar,

Sıtmalı gecelerim...

Ve konuşsam,

Kelimeler yetmeyecekti artık.

Ben, her gece savrulan

Küllerimden tanıdım kendimi,

Silinen satırlarda gizli adım...

Bakma böyle dimdik durduğuma,

Ben en çok da içimden vuruldum.