İçim/izdeki Çocuklara

/Bildiğini kusmamak gerek gerek ki/

Anlayamazsın çocuk

Beni bende kanayan bu derin yarayı,

İçimde büyüyüp beni boğan

Sessiz, gözyaşsız bu vakitsiz sevdayı,

Başımda ak, tel tel

B/itip giden yılları.

Tutamazsın çocuk

Düşümde yiten solgun umutları,

İçimde biten yılgın inançları.

Sen çocuksun çocuk

Çocuksu bir yaşama sevinci

Seni var eden.

Beni bulamazsın ,

Bakma gözlerime,

Gözlerim çoktan öğrendi

Yalan yere yemin etmeyi

Ve unutalı tarihler oldu sevdayı.

Bana öyle gülme çocuk;

Yürek bağımın güllerini kıralı,

Güle sevdalı bülbülün kanatlarını yaralı

Koyalı hayli zaman oldu.

İçim ,

Yüreğim, her şeyim

Öleli çok oldu.

Ruhum öldü çocuk;

Arama beni ,

Bulamazsın,

Sevme beni çocuk,

İste/sen de sevmeyi

Sevemezsin sevemezsin...

Neyin var çocuk,

Neden susuyorsun?

Nereye bu yolculuk,

Onu mu düşünüyorsun?

Yoksa neden bu yoksulluk,

Onuru mu soruyorsun?

Düşünmediğini mi yada

Hiç kimsenin düşündüklerini senin?

Neyin var çocuk,

Neden ölüyorsun ?

Daha doğmamıştın,

Nasıl ölüyorsun?

Karşıyaka mezarlığında

Yeni fidanlar ekiliyor

Taze ölü topraklarına;

Feryat figan çakılıyor,

Susuyor toprak hayata.

Sardığı her cesede

Çöl ,

Gel diyor, gel sende

Öl..!

Bir çocuk öldürmekmiş

Büyümek farkında olmadan,

Ellerinle boğmakmış

Hayatı ağlatmadan.

Belgilerimdir belki de

Siz kaçışlarımdan artakalan ,

Hece tutuklu ilk an-ne çağrısını

Hatırlamayan, unutturan.

Nasıl rüya bu,

Görüyoruz uyumadan?

Farkım yok kimseden

Bu hayat denen yolda;

Yeni doğmuş bir bebekten

Yıllar kadar gerideyim

Ve o

Ne kadar yıkılmışsa

O kadar yıkık

Ve o

Ne kadar ayakta durabilirse

O kadar ayaktayım.

Alkışlarım henüz toy ,

Cılız çıkıyor kavga sesleri,

Büyümeye çalışırken

Kendimi yitirmeden

Gerçek denen annenin kollarında...

Ben ki dağların çocuğu

Asi, deli, uslanmaz;

Ben ne mahşerler gördüm

Hınca hınç, hain, dostsuz,

Kaldırıp ta vuramadım

Ölmesin diye yarına umut fidanlar

Kahrımı ben şu dağlara,

İsyanımı meydanlara.

Esemesi okunmayan sızlanmalarınız

Sahte tarihlere yazılı.

Yıllar var

Beynimde sahte kahramanlarınız

Zoraki kazılı;

Kovmalarım var sizi bensizliğe.

Kerbelamda üç fidan soldururken

Gecenin aynasında,

Güne bakanlar dönemeden yüzünü

Güne Karşı/yakam kavuşmuyor;

Susuyorum

Tarih susmuyor.

Ve bu toprak

Yanlışlardan haz alırken hep,

Cesur, korkak,

Hırlı, hırsız ayırtsız beklerken

Sen adam

Neyin var ,

Neden ağlamıyorsun?

İçindeki çocuğu öldürmekten

Neden vazgeçmiyorsun?

Anladım, acelen yok,

Nasılsa yavaş yavaş ölüyorsun.

Kendime gel gitlerden yoruldum

Yoruldum çocuk sevinçler öldürmekten

Tam ortasında kaldım

Bir med cezirin.

Denize mi sığınayım,

Kendime acıyıp

Yoksa insansızlığa öfke öfke

Bebe çığlıklarıyla başkaldırıp

Karaya mı saldırayım?

Toprağın bağrına teselli niyetine

Cesedimi mi sokayım? Bilemedim,

Bilemedim dalgalara tutunup

Kayalara mı vurayım ümitle,

Yoksa bin parça,

Toz, zerre, damla

Yaralı yüreğimin kanı ile

Denize mi sızayım?

Bilemedim

Bu ağır tacize nasıl kol kanat gereyim?

Söyle çocuk ben nereye gideyim,

Her yaşına binlerce dizemi dizeyim?

Adam kim? Çocuk kim?

Bilemedim ...

/Koşuyor çocuk,

Ayaklarıyla değil umutlarıyla

Sürüyorum peşimde hayatı

Yorgun ve umarsız

Geliyor çocuk

Direnciyle ve yarınlarıyla

Sürtüyorum nasırlı yüreğimi

Gamsız tasasız

Oysa bilsem, bilsen, bilsek

Yaşanabilse aynı acılar

Kaçımız intiharlara yol almazdık

Hüznümüz bile yalan

Ne çok formaliteyiz/

/Bildiğini susmamak gerek gerek ki/

Şairler ve çocuklar

Çok farklılar.

Benzer bir yönleri var,

İkisini de sakın ha ağlatmayın;

Şairler ve çocuklar

Ağladı mı

Her şey ağlar.