İçteki Mumyalar

satılmışlığın

haddi hesabı yok,

çöreklenmişler karanlığa..

içinde

ki

mumyalar

öperlerken gölgelerini..

zaman

tıklıyor geriye

mazide saplanmışlığın

karnı da

aç..

bilmiyorlar

ki

kokuyor nefesleri

iğrençliğinin

yüzü

maskeli..

can

kıymetsiz,

ruhlar el pençe durmuş

safsatalara..

yönsüz

çapsız

mekanı

güyalarda..

süslüyor

çelişkiler

içinden çıkılmazlıkları

zaten

niyeti yok

gibi

şurda dursun

üstünden gelmek

işlerine geliyor

olduğu gibi..

cepler delik

vicdan kayıp

koydukça üstüne

koyuyorlar..

tatmışlar bir kere

kalmasın damaklarında

en iyi ortam

karanlıkta zindan

ne göz görür

ne de

iman...

(Berlin,22.09.2014)