İfade-i Meram

Hayata namı dilber sarsam usul

Neyleyeyim adım olsa Rüveyda, Saliha...

Kolay mı kendi zannınca gönlümdeki esrarı

Bürünmüşse aşk beklerken adam sandıklarım

Küfrü sakın söyleme dedim sonra dudaklarım

Görelim kim ak kim karaymış vesselam

'Fısıltıyı ancak, duyması amaçlanan duyabilir...'

Soluk soluğa kalır yinede gökyüzü utangaç

Durup bir mucize gerçekleşmesini bekler

Sen ki sözlerin iyi anlaşılmıyor derken

Kader!.. deyip geçer

.. Unutmuşken kendi adını özlemek

Bir Cellat ki, ayrılığın boynunu vurmuş!

Bağışlar mı bakma sevdiğim alışkanlık der

Bilir acı üzerine sınandı mı konuşur

Her saba da günü yoklayan mülteci

Eğer ki kalem kudretinde düşlüyor ise

Lütfunla iki gülüş yazmasını da bilir

Bak ne diyor sırrın sahibi beynime

Fikrimi gusle ettirmeli gözlerime

Örtülmüş bahane iki avare ayak izime

Anlaşılan bazılarının gamzesine yarabbim kalbini verir

Varlığınla şükürdür deriz güllerden bezeme

Utangaç çocuklar dillenir şimdi ta içlerinden

Dinle beni derim;

Kah kuyu başında kah dibinde konuşurum

Bin neşeyle içim dolup taşar ya

Sen, benim özlemini çektiğim her şeysin

Duruşum yüreğimle bilesin masum yetim

Okşanmış ellerimle çekilmiş tespih taneleri

Üşenmeden dua ederler ya bismillah diye

Yalvarışlarım ki duyan Rahman az ötede

Bilirim gönle doğan manalar bolluğunda

Kusuruma bakma yine nefesime sarılmışım

İçimdeki pınarın hüznü bilen çünkü bir tek sen!

Kim unutup gitti,kim bıraktı bizi

Şehadeti olsun bu şiir

Yalanı yok yandı yüreği ifade-i meramınla