II.Bölümün Hikayesi / Ayrılık Manifestosu

Ayrılık o kadar ansızdı ki :

Kapıları açık,

Hikayeleri yarım bıraktı.

Yazmak tükenmek bilmeyen,

Terli avuçlarıma,

Döktüm yüzünü

Kalemler körelmiş geliyordu.

Bitmek yazmak bilmeyen,

Sayılı kılcallarıma,

Döktüm ellerini

Kalemler görmüyordu.

Yüzümdeki gülümsemeyi silen,

Karlı anılara,

Anlattım seni

Kalemler hala kördü.

Ben ne zaman,

Ağzıma alsam sevdamı,

Aksanım bozuluyordu

Çektiriyordum kalemlere

Yazmaya diretiyordum.

Ayrılık o kadar ansızdı ki :

Kalemleri kör,

Beni sensiz bıraktı.