İlk Kadının Mektubu

//Adım Havva;

Soyadımı insanlığa bıraktım...//

Bir damla düştü toprağa

Çamurun asi kokusu aksetti evrene

Bir kuşun kanadına bindim

Ve başladı göç;

Dünya ayaklarımın altında

Elma yedim çıkmadı affım

Armut dedim s/aklanmadı günahım

Kırk ak düştü saçıma da

Bir karanın ardına saklandım

Kırk evlat doğurdum bir dünyacık kurdum

Her ölümün ardından döktüğüm kadardı gözyaşım

Hiç doğmayan anama ağladı bakışım

Ben ilk kadın hiç bebekle oynamadım

Hiç eteğim olmadı, çıplaktı oyunlarım

(...)

İnsanlığın miladı rahmime dayanırdı,

İnsanlığın bittiği yerde de o suçlandı

Tek sebebiyetine sığınırdım yargısız infazların;

Hep vurulup düşen kadınlığım...

Bir yanma olgusunun ilk kıvılcımıydım ben

Ardımdan sürüklendi milyarlar

Birbirini açıp kapatırken yokluğumda çağlar;

Kendi açıklarında nasıl da boğuldular!..

İklimi kurumuş mevsimlerim vardı gökyüzümde

Kızıl bir bulutun altına sığındım

Saçlarımı savurdum rüzgarlara

Ne saçımı örtecek bir bez parçası vardı,

Ne de örtünün altında yok olurdu günahlar

(...)

Kavram kaymalarının ardından

Yanlışa sürüklenince çağlar

Göğü delen nefret çığlıklarının melodisine tutuldu

Küfrettiği varoluş kuytularına borçlu oğullar