'İnecek Var ' Demek Vardı

Saate bakmalıydım

birazdan kalkacaktı otobüs

ve senin için şiir dolu bir k/ağıt yakmalıydım

müsvette bir papirüs...

Saate bakmalıydım

sen geldin yanıma gözlerine takıldım

durdu yine zaman

şimdi

hangi mecburiyet yolcu eder beni gözlerinin garından ?

Sana efkârımdan bir ses düşürmeden

ve kalbimin yaralarından tek söz etmeden

göğsüne yaslayıp başımı ağlamalıydım

kalbine sığınmalıydım

çok zamandır dışarda kalmıştım

sen hep susmuştun ya hani

herkesim terketmiş bulundu bir kere beni

ama sen uzaktın

ben asrın devasa yalnızlığı

gör işte

böyle harcıyor ayrılıklar adamı

ve gizlice avuçlarıma sıkıştırdı zaman

mesafelere sakladığım muhtıramı !

Oysa saate bakmalıydım

ama ben sözlerine takıldım

küçücük bir odadaydık

ve sesin çarpıyordu duvarlara

sen çocukluğunu anlatırken

ben gıpta ediyordum anılarına konuk olanlara...

acaba ben de hiç yeretmiş miydim hafızanda ?

merak işte,

insan takılıyor böyle cevapsız sorulara...

Sözü eveleyip gevelemeden

'sen' diyebilmeliydim oysa

ya da kalkıp gitmeliydim

olmadı ölmeli...

yahut

kadavra kalbime hayat sunacak sözleri

senden beklememeyi öğrenmeli.

Saate baktım

birazdan kalkacak otobüs

ve yakacak içimi

ayrılığa söylenmiş son sonsöz...

Gitme vakti

saniyeler tüketiyor içimi

ve sen uğurlamaya geliyorsun beni

sol yanımdan sonra sağ yanımda bir kalkan gibi kuşanıyor tenini

Saate bak !

ve bu peronda gözlerini bana bırak !

-İyi yolculuklar...

-Gidenler en çok kendilerinden ayrılırlar...

Ben giderken gülümseyip,el salladım

sen de beni uğurladın

şimdi bu ayrılığı uğurum mu saymalıyım ?

(filizlenecek yeniden kuruyan dallar / ...gitmeye mecburum anla / yeni bir hikaye olsun dilinde,beni öyle ayrılık yanlısı sanma !)

5 Kasım-Niğde