İrene

Karadenizde bir balıkçı köyünde yaşardı

üzerinde; ;

Kirli entarisi ve birde düşleri vardı.

Beline değen saçları karmakarışıktı.

Esen rüzgarla dalgalanırdı saçları

Dalgalanırdı yüreciği karadeniz gibi

Kırık aynasının karşısına geçerdi

Bir rujunu birde bohçasını alırdı...

Aynasında tek bir düşü vardı

İrene sessizce kimsesizce

Gemiler geçerdi uzun sirenlerle

Düşlerine dalardı İrene,

Binip gitmek isterdi bir yelkenliye.

Hayatı değişsin isterdi İrene...

İhtiyacı vardı ;

Birkaç elbise , birde prense.

İrene sessizce kimsesizce

Ve gün geldi bindi yelkenliye ,

Yalnız yüreği, birde bohçası vardı elinde.

Güneşin batışını yakalamak için umutsuzca

İlerledi İrene sessizce kimsesizce

Birkaç liman geçti,

Geldi çok ışıklı bir şehre.

Yürüdü sokaklarda İrene

Sessizce kimsesizce

Prensini gördüğünü sandı birden

Çoştu kendi kendine soluk soluğa

Buldu da sonunda geldiler göz göze

İrene sessizce kimsesizce...

Tutuştu yürekleri elleri uzandı birden bire

Dolaştılar sabah değin pervasızca.

Uyudular kumsalda...

İrene sessizce kimsesizce...

Uyandı ay ışığında ak bohçası al renk almıştı,

Kapandı ağladı..

Sessizdi kimsesizdi İrene...

kütayha kampüs sendromları