İrtifa Kaybı

sana sarı sıcak bir günden sesleniyorum

yağmurun unuttuğu coğrafyadan

​şaşkın bir fibonacci dizisi

amansız bir entropi yasası

ve kutusunda olasılığa sıkışmış

schrödinger'in kedisi

bense çatısı göçmüş edilgen cümle

kırmızı bir harf olup düşüyorum sensizliğe

kavimler kapısı kapandı çoktan

tunç devrinden artakalan göçebe boyları

ve şinar’ın paramparça kil tableti

büyük zamanın altında ezildi hepsi

​bugün sentetik kıllı fırça

tiner sızıntısı ve zımpara

bütün bildiklerimi kazıyor hafızamdan

geriye kalan ne varsa yük omuzlarıma

heybemde kaçak rüyalar

anılarla şiirler arasında biriken sessizlik

durdurulamıyor nicedir bu enerji

bir fay hattı sürünüyor aramızda

gökyüzünde cidde kulesiyle

irtifa kazanan evler kuruyor bu gelecek

oysa ben kaldırımın en içerlek köşesindeyim

veranda duvarında geçen yazdan kalma kurumuş lavanta demeti

bir kat antipas astar ve

girift darbelerle siyaha boyadığım ferforje çitler

dertleştiğim obsesif karınca sürüleri

mikrokozmos bir sabah işte

yok ki senin hiçbir şeyden haberin

uğramadığın bozgunlardan

geçmediğin sancılardan

kopuşlardan geçiyorum tek başıma

parantezin içindeki o feryat benim

dışına sızan o silik insan işareti

yeterince rehavet

zehirle panzehir arasında özlenen rüzgâr

kör mü kör

sağır mı sağır kalabalıkların arasından

akışkan bir atılganlıkla sana devriliyorum

sen nasılsın ey sevgili en sevgili

senin diyarında şimdiki zaman

evrildi mi geçmişe?

burası bunalım burası dört yol ağzı

kimse tanımlayamıyor bozgunu

tamamlayamıyor aşkı kelimelerle

birazdan her şeyi bırakıp yurduna geleceğim

gümüş mızıkada gün ağarttığımız tabları

boynunun külüne

gülücüğünün koynuna dökeceğim

/ yüRekTen