Işığıma

ben ne zaman büyüdüm baba

hangi ara karıştım kendimle kavgalara

evimizin kapısını vakitsizce açanlar olmuş galiba

ve ben senden izinsiz çıkmış olmalıyım

hayatın bu tenha sokaklarına

bu yüzden zifir sarmış olmalı dört bir yanımı

muhakkak bu yüzden kimse görmüyor

kalbimi kemiren korkularımı

geceleri üzerimi örten olmuyor burada baba

hep üşüyerek uyanıyorum

başucumda özleminin eni konu oturduğu sabahlara

içini görmediğim yüzlerle yudumluyorum çayımı

ve hiçbir el ısıtamıyor avuçlarımı

ruhum örseleniyor baba

garip bir sessizlik sarıyor ansızın dudaklarımı

yıldızlar tan yerine baş kaldırmış gibi

burada her vakit süveyda

aydınlığım senmişsin

sendenmiş meğer gülüşlerim

hergün yeni bir özlem sokulup kalbime

ağlatıyor beni

kapı aralığından bakan yüzüme öpücüğünü kondurmanı özlüyorum

ertesi gün seninle aynı çatı altında geceyi sabaha kavuşturmayı

sonraki gün

sabahları kendine hazırladığın

o sen kokan çayına ortak olmayı

seni özlemekle yaşıyorum her günümü

kocaman ayrılıklar soluyor

ufacık kavuşmalarla yarenlik ediyorum

bildiğin gibi değil hiçbir şey

iyiyim derken bile yalan söylüyorum

sakın kızma bana

kendimi inandırmaya çalışıyorum aklımca

bir telefon kadar uzağımda olman bile yetmiyor bazen

gülüşünü duyunca yüzünü de görmek istiyorum

her defasında zamana kırılıyorum baba

ucu bucağu olmayan ayrılıklara

ve kavuşmaya bilmem kaç gün kala

kar yağıyor buralara

ben seni izliyorum buğulu camlarda

nasıl da başarıyorsun

ağlayan kızını kilometreler ötesinden gülümsetmeyi

özlemini yüreğimin en mahrem yerinde büyütürken

yokluğunda dokunan hayata seni çok sevdiğimi söylüyorum

hepsi geçiyor

unutuyorum senden gayrı her şeyi

kahramanım

katıksız aşkım

gölgesinde huzur bulduğum ceviz ağacım

yine bir sana muhtacım

cennetim

en sevgilim

bana yaşattığın hergün adına

avuçlarından öperim

(adın gibi hep...)