İsmini Unutur Sözcükler

İsminde takılı kaldı geçmişi bu aciz benliğin

Sözler ayrılırken her sayıklama nöbetinde

Gecelerimin gündüze karışan saatleri şahidin

Şimdilerde bir sen yokluğu sinemde avuttuğum

Büyüyerek içimde yankıları yokluğunun

Gözler pişman, sesler perişan her keşke nöbetinde

Zaman kanarken her saniyesinde sensizliğin

Can çekişir sözcükler unuturken ismini bu aciz bedenimde

Yarınlar yenmiş acılarla dolu dünleri

Sözcükler yenik, sebepler yetim yalnızlıkla muhabbetinde

Hecelerimin amacı karışır zaman zaman

İsmini unutur sözcükler ve ölür gözlerindeki çoçukluğum