İsmiyle Müsemma

Niçin sevdim seni bilmem, dinlemez kalb-i viranım

Cihanımı aydınlatan karşımda duran cemâlin

İndirdiğin kirpiklerin ruhumdaki feveranım

Hiç sönmesin öyle yansın yıldızıymışça şimâlin

Sevmekteki hadsizliğim bazen korkuturdu beni

Ya kızarsan konuşmayıp mahrum edersen habbeni

İsminle müsemma hani, çekiverip gökkubbeni

Yıkıversen başım üste, izin vermez ki kemâlin

Tesadüfmüş gibi elim dokununca parmağına

Kopar gelir sızıntılar kavuşmaya ırmağına

Dudağımda ince hazlar, avucundan tırnağına

Korkuturdu öpüşümü gözünde yanan celâlin

Sevme demiştim kendime, yorgun kalbin harcı mıydı

Özlem dokundu hicrana, uyku bölen sancı mıydı

Yıllar tüketmiş zor kalbim naçar artık hancı mıydı

Hüznü kuşanmış gözlerle öldürmek midir mecâlin

Yoldaş olmak imkansız mı, o sevdiğin karanlığa

Gel de sen söz geçir madem, dudaktaki tiranlığa

Tende filizlenen tohum, döndü diye fidanlığa

Hep mi hicapla kalkacak sema gözdesi hilâlin

Bir gün desen ben seninim, hadi görelim aşkını

Tomurcuklar zapt edilmez patır patır aşk şaşkını

Kollarımda ılık tenin öksüz göğsümün taşkını

Pınarından nasıl kansın, vuslat sarhoşu helâlin

Umut yoksunu derdimi hiç kimseye söyleyemem

Şikayet mi, haddime mi, kaderimi eyleyemem

Elestte kutsanmış gibi, seni cana peyleyemem

Ağlarım halime mücrim, esiri olmuş melâlin