İstanbul Ağlıyor

Caddeler kalabalık,

Sokaklar dar

Yalnız kalmış

Hüzünlü dağlar.

Bir başka esiyor

Akşamları rüzgâr

Bulutlar ağlıyor,

İstanbul ağlıyor...

Adını unutmuş

Eser yok kendinden

Gidiyor hep ümitsizlik peşinden.

Gençliği gitmiş

Dert akıyor yüzünden

Genci, yaşlısı ağlıyor...

Deniz ağlıyor, kum ağlıyor

İstanbul ağlıyor...

Gündüzleri uykuda

Geceler hep koşturmada

Minareler haykırıyor;

Haydin kurtuluşa!

Camiler boş, sokaklar dolu...

Camiler ağlıyor

İstanbul ağlıyor...

Tarihi anlatıyor saraylar.

Sahibinde kalmamış yalılar...

Gelip, gitmekle bitmiyor yollar.

Yollar yorgun.

İnsanlar yorgun.

Yollar ağlıyor.

İstanbul yorgun.

İstanbul ağlıyor...