İyi ki Yarsın

‘‘Bir ömrün en güzel yanılgısı üzerine’’

...

İyi ki varsın.

İyi ki baharsın ömrüme.

İyi ki yarsın;

bu kadar kışın ortasında

çiçek açtıran tarafımsın.

İyi ki harsın.

İçimdeki bütün eski uygarlıkların

Ayakta kalan son duvarısın.

Ben biraz kırılmış,

biraz kendine küsmüş,

biraz da kalbini

mantığa emanet etmiş bir adamım.

Sen geldin.

Aklın bütün itirazlarına rağmen

kalbim seni haklı buldu.

Ne tuhaf;

bunca zamandır kendime karşı savunmadaydım,

yalnızca sana yenilince

beraat etti ruhum.

İyi ki varsın.

İyi ki ararsın

içimin kayıp sokaklarını.

İyi ki sorarsın

kimsenin sormaya cesaret edemediği

o basit, o zalim soruyu:

“İyi misin?”

Bilirsin,

iyi olmak dediğin

biraz sen,

biraz ben,

biraz da dünyanın

bize dokunmadan geçmesidir.

İyi ki yarsın.

Yarım kalmışlığımın

öteki yarısı değil;

bütünlüğümü bozmadan

eksik kalabilen tarafımsın.

Çünkü tamamlanmak,

bazen bir başkasında kaybolmaktır.

Ben kaybolmadan sevmeyi

senin yanında öğrendim.

Sen benim

iyileşmeye benzeyen sızımsın.

Ne dindir desem diner,

ne dinmesin desem kalır.

İçimde ince ince işleyen,

geceye adını nakşeden

o tatlı telaşın var.

İyi ki baharsın.

Ama çiçekli dallarından değil;

karın altından

kendine yol bulan köklerinden.

Ayazı avucunda eriten,

kışı içinden geçerek güzelleştiren

o inatçı baharsın.

İyi ki varsın;

yokluğun ihtimalini bile

varlığınla susturan kadın.

Ben sana

gökyüzünü veremem.

Gökyüzü zaten

herkesin başına aynı maviyle düşer.

İnsan bazen

bir çift gözde daha büyük bir derya bulur.

Ama içimde

kimsenin bilmediği bir oda var.

Duvarları solgun,

pencereleri yorgun,

kapısı yıllardır

kendime bile kapalı.

Gel.

Sana yer açarım.

Bir insanın kalbinde

yer açmak kolaydır;

zor olan,

o yerin bir daha

en az bir kişiye dar gelmemesidir.

İyi ki yarsın.

İyi ki varsın.

İyi ki içimdeki

bütün gitme ihtimallerine

kalmak diye bir cevap bırakırsın.

İyi ki harsın;

içimde yıkılmış bir şehrin

yeniden konuşan taşlarısın.

Ben sende yalnızca bir yar bulmadım;

kendime bile anlatamadığım

o eski adamı buldum.

İyi ki varsın.

İyi ki baharsın.

İyi ki yarsın.

İyi ki ararsın

bende benden kalanı.

Sana duyduğum şey

bir ömrü güzelleştirmekten ibaret değil.

Sen,

ömrün kendisine

biraz daha katlanılır

bir anlam verensin.

Ben hayatı

biraz yanlış anlamışım meğer;

insan yaşadığı kadar değil,

birinin içinde kaldığı kadar varmış.

Ve sen—

bende kalmanın

en güzel hâlisin.

Şimdi kader,

bütün hesaplarını yeniden yapsın.

Bütün yollar

başka yerlere çıksın.

Ben sana rastlamışım ya…

Gerisi

biraz zaman,

biraz tesadüf,

biraz da Tanrı'nın

bana kıyamadığı yer.

***

Ali Asafoğulları

Defne, 05 Kasım 2026