Kabil'in Artıkları

/İşgalcileri gönül şehrimin

saldılar Kabil'in artıklarını

yayılan kapkara irinlerinin

renginde gözyaşı döker gül yaprağım.../

Sen ey rüzgâr, sen de tersten esmektesin

şeytanın soğuk nefesini bindirerek toz bulutlarına

sulamaktasın yüzümü

ruhumun çığlıklarıyla daha bir şevke gelen

çirkin suratların kahkahalarıyla

tokatlamaktasın özümü

Lanetlenmiş cesetlerin yasaklı ruhları

söylerler şarkılarını şahikalarda

ulurlar Ay'a karşı, ezberleri nakarat dizeleri:

' vaat olunan buraları benimdir benim

ırkımdan olmayan senin efendinimdir, ben efendinim...'

İnsanlar görünmeyen çarmıhlarda

azmanlara kölelik uğruna

Ense kökümde ayak izleri

İşaretlediler bir bir yıldızlarımı

karartmak adına sokaklarımı

artık bu soğuk, ıssız ve karanlık vadide

karabasana yatarım, zifirdir gecelerim

acının tutanakçısı gözlerim

açılmaz ki zulmü anlatsın

ya da sel olup aksın

aksın

akıp gitsin bu coğrafyadan

Öfkeydi kelimeler, seçtiğim içinden

secdem yüreğim gibi sımsıcak

alnımda çizgileri yaratanın kutsadığı geleceğin

şekilsizliklerin bin bir izini kirli aynalarda değil

âmâ gözlerinde Zehra'nın kahrımı seyredeceğim

Affına sığınıp ey sevgili,

vicdanıma nihayet eğileceğim

ve tam orta yerinden bu dünyayı

ikiye biçeceğim

Elimdeki silah yasak ikiye bölünmüş Kitap'tı!

Sen iyi bilirsin sevdalım

koynumuzda sakladıklarımızı çektiklerimizi

bataklıklara ekip unuttuğumuz bükük lotusları

yamaçlarda yalnızlığa terk ettiğimiz zambakları

Lût kavminin artıklarını da...

Gözlerimle işaretliyorum şimdi

linç edilmelerine bir adım kaldı

Musa'nın soluğuyla doldurdum yüreğimi

İsa'nın elleri ellerimde

Sürekli terleyen alınların hesabı

vebali ellerden sorulacak

ama bu mutlaka savaş olacak

haşin yiğitliklere gebe

bu savaş önce bende kopacak

yenildim mi

Gerisi kolay ey Müslüman!