K/aç Şiiri Doyurur Gözlerin

O kente yağmur yağarken,

yüzünde çocukluğundan kalma sıska hüzünlerinle

ve ana yadigârı eskimiş sessizliğinle

başıma hoyrat bir kavak yeli olmuştun...

Aslında öncesi vardı hikayemizin

hikayemizin dediğime bakma sen

biliyorum

biliyorum gözleri mucizem

bu yalnızca benim hikayem!

sana hiç tat vermemiş

benim birkaç ayıma meyletmen

geçici arzuların ve

alamadığın hazların olmuşum muhtemelen

bu yüzden olsa gerek gidişin benden...

Gerisin geri sürüp gitmiş

çözüme varamadan düğümlenmem

sende serimle biten

bende halâ gökten elma düşmesini bekleyen

yitik bir hikayenin şiire düşen

parantez aralarına saklı

ağrılı zamanlar kaldı...

Şimdi nerde kalmıştık demeden

hatta hiç ara vermeden

aç şiirlerimi doyuruyorum gözlerinden...

Mevlâna'nın,

ilâhi konaklardan geçerken

her çıktığı menzilde Yunus'un izini görüşü gibi

yazdığım her dizede gözlerini g/örüyorum!

gül gülistan oluyor sonra sessizliğin kuytularında ölüyorum...

bilmiyorum gaipten gelen bu sessizlik bu kadar mı vazgeçilmez?

bu kadar mı dönülmez gittiğimiz yollar?

hiç bilmiyorum...

Sonra her zamanki gibi,

senin haberin olmadan

yüzünün gökkubbesine sığınıp

mekki yalnızlıklar yaşıyorum...

ardım sıra mavi yoksunu şiirler el sallarken,

gözlerinin kuy(t)ularında safir umutlar topluyorum

bin yıl boyunca gözlerinle d/uyuyorum

her ömre bir kere düşen aşkın leylini...

kirpiklerin değiyor

ruhumun al perçemli düşlerine

ansızın uyanıyorum

ve hayıflanıyorum kendi kendime

seni yaşayamadığım günlerin sesiyle...

Ah ziyâsı zifir kesiliyor tan yerinin

yokluğunda ağaramıyorum!

sonra sırtımı yaslayıp bir volkan ağzına

küllerimi rüzgara bırakıyorum

biliyorum bir şiir satırında

gözüne ben kaçıyorum

üflemiyorsun

yanıyor canım

ardımda ne alev kalıyor ne de dumanım

ve dalımdan düşüyor heyecanım

biraz titreyen nefesimle

biraz bozulan efsunumun hüznüyle

ve gözlerinin ebedi hikmetiyle

bir şiir yazmaya koyuluyorum

yine gözlerin tutuyor tümceleri vurulmuş ellerimden

__bin şiir b/uluyorum!

gözlerinin vazgeçilmezliğinden...

Biliyorum,

gözlerin varoldukça

varoldukça adın

sus(a)mayacağım!

aç kalmayacağım!

ayrılık ömrümün törpüsü olsa da,

bu ömrü seni yazmakla harcayacağım!

(ay düştü saçları kızıl akşamlarımın ardına / bir şiiri daha doyurdu gözlerin senden kalma yıldönümlerim adına!)

17 nisan...10'dan