Kadim Mucize

​Göğsündeki o uçsuz buçaksız bozkırda uğuldayan bir rüzgâr bu,

Diz çökmeyen bir gövdenin, göğe uzanan inadı.

Sen ki bir kadınsın; avucunda suları uyutan,

Karnında mevsimleri mayalayıp emziren o bereketli mabet...

Doğurganlığın, sadece bir canın kopuşu değil,

Karanlığın tam ortasından sızan o sarsılmaz ışıktır.

​

Hünerin,

Çatlamış toprağı öperek ikna etmektir uyanışa,

Ekmek kokusuna sakladığın o sessiz fırtınadır.

Parmak uçlarınla dokunduğun her pürüz,

Senin şefkatinle durulur, senin sabrınla yumuşar.

Dünya devrilse, sen o enkazdan yeni bir gökyüzü doğurursun;

Bu bir maharet değil, senin kanında atan o kadim mucizedir.

​

Direnişin,

Kendi yatağını tırnaklarıyla kazan bir nehrin sabrıdır.

Gözlerindeki o dinmeyen şimşek sağanağı,

Bin yıllık yorgunluğu tek bir bakışla kül eden o kor...

Sen özveriyi bir yük gibi taşımadın kadın,

Onu kendi nefesinle harmanlayıp yeniden doğurdun.

​Şimdi attığın her adımda toprak uyanıyor,

Çünkü sen, hem tohumun içindeki o gizli titreyiş,

Hem de o tohumu çatlatıp dünyayı ayağa kaldıran rüzgârsın.

​Gülşen Polat