Kafamız İyi de Kalplerimiz Ne Alemde

Şairini öldüren şiir yoktur

O yalnızca gaip ölümlerin tellalı olabilir !

Ölüm demişken beyzade

Otur şöyle dizimin dibine

Kırıp bütün aynaları

Suretini gözlerimden izle

Ve dinle.

Alemde toylanıp düğünlenip çiçeğe duran sabahlar

Bende hep kör düğüm saklar

Her gece yaktığım mumları söndürdü karabasanlar

Eskiyen düşleri kendi elimle gönderdim cehennemin dibine

Hiç bilmediğin kadar güçtü !

Belaydı,

Gavur icadı bu melankoli !

Namert patentli bu ihanet sancısı

Herdem yakama yapıştı

Cinnet vaktine denk geldi aşk !

Adı bir ara da cinayete karıştı

Ha birde vefa,

Onu da hummalı bir arzu alt etti

Üst oldu Şehvet

Dehşet bu hiyerarşi

Billahi dehşet !

Ölüm demiştim ya az önce,

İnsan nasıl da heves ediyor

Yaşamak denilen bu curcunayı görünce...

Hangi taşı kaldırsam zulüm,

Hangi başı yüzüme çevirsem maske

Kapat burada kulağını beyzade

Küfredesim geliyor,

Bu medeni sevişmelerden doğan ihanetlere

İki yüzlü sözcüklere !

Kadife keseli delikanlıları beklemekten usandı

Yazması oyalı gelinlik kızlar

Kağıt mendiller de taşımıyor artık adı saklı adamları

Heyhat !

Sevdanın hevesini kursağında bıraktı tenlerin uyumları

-ki bir elektiriklenmedir tutmuş gidiyor insanları !-

Çözemedim beyzade

Çözemedim bu cereyanları...

İçin kararmasın dur hele

Bir de bizim zamanları dinle diyemiyorum sana

Yüzyıllardır yaşamıyorum ki ben.

Heryerde arzudan başı dönen iki ten

Yani böyle duydum,böyle gördüm biryerlerden

Bu yüzden korkmalıyım ölümden

Bu yüzden ölüme yürümeliyim hiç tereddüt etmeden...

Çünkü çocuklar yapışıp yakamıza hayat nedir diyecek

Çünkü onlar da yürekten sevmek isteyecek...

(ekolojik dengeyi bozmaya kendimizden başladık / marifet gibi birde tutup birbirimizin sırtını sıvazladık)