Kafes, Kuş Ve Kadın

ayrılıkların tarihini yazmada kalemi vermez er kişi

gün gelip yerle bir olunca bir aşkın saltanatı

askere nişangahtır, taamdır cellada kadın

vurmuşlar kadını göğsünden...

kırılmış yüreğindeki kafes

konmuş bir kavağa anlatır kuş

yoktu kuş dilini bir bilen

kadının kafesi çelik çevrili

koluna sevdadan zincir gerili

cesareti korkutan esaret

kırdı kaç kez yüreğinin belini

acısını duymazdı bir bacı

kırılmaz ki kör olasıca zincir

denizden derinken sancı

çıkartıldı taş duvarlı avluya

göze bağlanan mendil apaktı

içinden sıcak bin nehir aktı

dağıldı başındaki mor oya

düşerken sıyrıldı ak mendil

baktığı son ışıkta

aşktı kanayan ve kanatan

'Elifi noktalandı

Dertleri çokçalandı'

yüreği dağılan kuşun

ve kadının büküktü boynu

duvarda bir kızıl gül görsem

dalında bir kuş

kadındı gülün adı

ikisi de ağlıyor çağ çağ :

yürekteki kafese kuş

kanayan yüreğine kadın

aşk ki çıkılmayan tek yokuş

delik deşik heybesine alınca imgenin

dağıldı şiirin uyağı

bir gülde açmaktı

sonsuz coğrafyasına dünyanın

sözcükler ılık dökülür

ince bir yağmur dizelerdi üstüne

destanlar açar dilden dile Arzu

Eliflenip Şirin- Leyla geceler

ağlardı bu yüzden

kadınların ve kuşların gül hikayesine

Bir kadının yüreğinde duyması gerekti bu şiiri ,yüreğiyle sesini birleştirip okuması gerekti. Teşekkürler Hazal Hanım. Şiire ruh kattığın için teşekkürler.