Kafiyesiz Yaşam Notları / Bekaret

Siyahtan alacaklı kalmış bir gri düştü gözlerime,

Ağrısında doğum sancısı birikmişti sözlerimin ki,

Dilimin dönmediği gözyaşlarını gizledim bakışlarına...

Kör oldum...

Küskün yağmurlar taşıyan mevsime direniyorum...

Zihnimin zifafından önce,

Anason beyazlığıyla gelin olacak bulutları

Adak kınalarıyla süslüyorum.

Kimseden sorulmasın dilimin bekâreti...

O kırmızı kuşağı

Vebali ağır kelimelerle düğümlüyorum...

I.

Kibrin tufanına dayadım ağzımı yokluğunun yangınında,

Sunak soğukluğunda

Rahminde hayatını bağışlayacak can kadar savunmasızdı ruhum;

Bekâreti gökyüzü ağlamalarına kertilmişti sevdaların

Ve

Ayakları yere basan her beşer

Çatal diliyle yaklaşan bir yılandı

Hayra yorulması zor rüyalarımda...

Bir ben gördüm sırtında sefalet emaresiyle yaklaşan ucubeleri;

İnlemeleri gökyüzüne karışan fahişe esaretiyle

Suyun yüzünde çırpınmaya inat

Bulanık bir nehrin dibine vurarak ölmeyi yeğledim...

Nedenini irdeleme

Çünkü ben,

Bildiğini sandığın tüm gerçekliğin aksine

Ruhumun bekâretini kimseye vermedim...

II.

Ölmeye yatmadan önce;

Kızıla çalan akşamlar çökerdi yüreğimin varoşlarına...

İnceden başlayan keman ağlamalarında

Dilime değmeyen anason hayaliyle sarhoş olurdum.

Bulutlardan çaldığım kadarıyla

Ruhumu azad eden ölümün

Bedenime hibe ettiği coğrafyada

Alnıma yazılan kaderin silinişine inat,

Aymayan zihnimin bulanıklığında sarardım titreyen ellerimle kelimeleri,

Irzına geçilmiş zihnimle aynı dizeleri tekrarlardım,

Anlamayanlara bir ihtimal anlatmak adına...

Aç gözlerini

Ve dudaklarımı oku bu defa...

Şubat'2010 Aydın-İstanbul...