Kaldırma Meylini Yüreğimden

Acının mor alıçlarında kırağı şamarı

Yalnızlığına sarılmış rüzgârın kırbacı

Kar eriyiğine sesini bırakıyor çocuklar

Islak bir kaydırakta kış özlemi emziriyor

Çatlak dudaklarda az şekerli bir kahve

Deniz buğulu, alabora sefer hazırlığında

Kadın sayıklamalı mısralarla geceyi okşuyor

Fısıltılı bir sessizliğin kelimeleriyle sevişiyor.

Şarap pişmanlığın ıslak kilerinde kükremiş

Kimliksiz bengisular alaca şafağın nöbetinde

Anılar pişmanlığın hüzzam kramplarıyla sus

Bir adam, teninde kırbaç vuran yalnızlıklar

Yüreğinde tükenmiş bir ömrün hazin bileziği

Yosun topluyor balıkçılar öfkeli denizlerden

Aşınmış belleklerde telaşlı yaşam keşmekeşi.

Sır saklıyor günler, yaşlı ayaklarda hazin sızılar

Tükenen zaman lodosunda coşkusuz halaylar

Fazla yorulup, az dinlenmek vaktidir yatakta

Bir ömrün aşina duraklarında kayıp insanlar

Tende alçak bir meyil, dudakta güz tortusu

Varlık kendini inkârda, belki öfkenin yontusu

Küskün acıların memesine merhem neylesin

Tutku kendini ihbarda, hüzün yangın sorgusu.

Kaldırma meylini yüreğimden, yiteyim kendi içimde

Hicaz gecelerin esrik göğsünde uyuyayım derinden

Kollarındaki şafaklara istifle yar çocuksu sevinçlerimi

Sınırları sevince çıkan bir aşkın kapılarını ört üzerime

Halatlarını çöz sevda gemisinin, aşk toplar yelkenlerini

Düşler sarmalında birlikte tutalım mutluluğun nöbetini.