Kalu Belanın Öncesine

kırılan dalların yaprakların rengi sarı

ruhun da yok paspas bezinden bir farkı

alıp ta beni duvara vursaydın bari

daha çok hora geçecekti belki...

elimde değil ki eyvallah diyeyim

gönlü yaralanmış bir kuş gibiyim

sanki elin de sapan hedefte kalbim

gözlerini yummuş gibi sevgim...

asılan acılar göz yaşlarıma cephanelik

mutluluk denen şey çoktan evlere şenlik

gel gidelim dedin de sanki gitmedik

belki buydu umuttan kopan tek güzellik...

hayata bir çerçeve çizdim gülmüyor yüzü

sönecek gibi değil yine de yüreğin közü

dertler diz boyu kahırda yarışma koçu

velhasıl ne etsem de olmuyorlar bir türlü taburcu...

bugünün ertesinin yarın olduğunu bilsem de

ne faydası var yoklar vedisinin sensizliğine

bekliyorum essin de bir yel rüzgarın sessizliğin de

alsın beni götürsün kalu belanın öncesine...

(Berlin,24.07.2015)