Kan Uykusu

düştü uykuya apansız kapanan mecraları hülyanın

gözünün üzerinde kaş var diye

içinde yangın ormanları büyüttü

küle döndü baktığı her yer

gülüşünden güneş eksik olmasın diye sustu

ulu yıldız pusulamda tarumar yalnızlığa dikti gözlerini

"içi boşalan şehirler kadar insansın, gerisi yalan" dedi

su kenarında kırlangıçlar, yapraktaki rüzgar sustu

az sonra onu gördüm devrilmiş su bardağının yanında

melekten bozma,

dar, siyah pantolunlu bir simsardı düşlerim

uzun uzun aynada ona baktım

"nice dağlar, ağaları ağlarken avlanır" dedim

ay ışığını örttü elleriyle sevdanın üzerine

uyanışlarım umuttu, düşlerim bulut

"dilerim uyanmazsın bu uykudan" dedi

"yoksa bağı da, bağbancıyı da unut"

anladım ki bulut, asi bir nehirden taşan gözyaşlarıydı

hepsi bir rüyaydı veyahut