Kanar Yansıması

kendimi sözcüklere astım

cümle cümle dokuyarak ölümü

sana ölüşümü...

'hiç ölüm dokunur mu? ' deme

şiirle örülürken zaman

kanar uzaklığın yansıması yüreğimde

zaman aynada kendine baktığında

sensizliğimi görünce

dokunmuştur sonsuzluğun

son nefesinin rengi...

gel...

bir başka yaralanacağım bu sefer

söz...

genç kız sesindeydin ağaçları büyük

ben böyle şırıl şırıl bir mırıltı

yaprakların arasından diz kapaklarına değen

bir gün ışığı olmak istiyorum

diz kapaklarınla sevişsem

geçer mi ki acılarının son yaşlılığı? ...

gençsin sen henüzlü şimdimin yüz yılı gibi...

diz kapaklarını uzat

öpüşelim adımlarınla

yitsin bu durgunluk

öpüşelim adımlarınla

açık ara önde olalım ölümden

gitsin bu dalgınlık

ey ahalisi yalnızlığımın

sonlanmamış on bin yılımın lanetsiz tek kavmi

kays bin mülevvah'ın şarap kadehinden geldim

fuzuli'nin su kasidesi'nden

mağrip çöllerini umursamazken gönlüm

şimdi dizlerine sarılışım nedendir?

gelmeyi hiç bilmez misin?

benim gitmeyi bilmediğim kadar...