Kanatlı Uçamayan Kuş

Kaburlaştı benim de duygularım Hacı!

Taşa çarpsam taş benden ben taştan katı,

Büyüyor hep, yanında cüce kalır Ağrı Dağı.

Tatlı yesem acı, su içsem kuru,

Sağa sola bakmadan geçiyorum yolu,

İçimde ne fırtına var ne de coşku,

Besliyorum kanatlı uçamayan kuşu.

Bir gölgeyim kendi suretime yabancı,

Ne sevinç tanır beni ne elem sancı,

Zaman omzumda ağır bir hancı,

Geçer gider içimden, kalır yorgun yanı.

Hissetmiyorum yazı kışı hep aynı,

Cam bi' fanüsten seyrediyorum dünyayı,

Nefes alsam da almasam da aynı,

Genç yaşta sanki geçtim kırk yılımı...

Yitik bir sonhavarın sonu içimde saklı,

Ne bahar uğrar kapıma ne de zemheri ayazı,

Sükûtla örttü kalbim bütün arzı,

Çözüldü bağlarım, kaldı geriye yalnızlığı.

Soğuk kesiyor artık her yerimi,

Vuruyorken bile yüzüme öğle güneşi ,

Puslu ve sisli bi hava beynimin içi, 

Konuşuyorlar içerde bilmem kaç kişi.

Duygu yok his yok içi dışı boş,

Gerçek manada hissetmiyorum değil ki hoş,

Tüm anılar birbirine girdi, başıboş,

Niye diye sorma valla değilim sarhoş .

İçimde kimse yok, ben bile yokum artık,

Eve gitmek için son dolmuşa kaldık.

Sokak lambaları söndü her yer karanlık,

Bir ömür bekledik de neye vardık...