Kanayan

' Yüzüm ölülerime, sesim ışığa dönük..'

I-

İçindeki kentten

Kopup gider

Rüzgârların

Yollara savurduğu küller..

Küller ki

Yakmayandır bir daha kendini..

Onarılması mümkün olmayan kalp ağrılarıyla

Dağılıp durursun, şu tozu alınamayan yılların avlusuna

Siyah kar bir uçurum uğuldar içinde, üşürsün;

Tozlaşan hatıralar yurdunda yalnızlık..

Dudağında suskunluğun izi..

/Sesinin ünlediği yerde, kanıyor hayat/

K(anıyorsun)

Yenile- yenile

Yana-söne

Ateşine kibrit olunmuş sevdalar

Artık yeni düşler doğurmuyorlar

Doğacak olanlar ise, daha

Günlerin rahminde, boğduruluyorlar..

/Tarih, yitirmiştir acısını

Acı, anlamını..

Anlam

Yitirmiştir insanı../

Artık, dövüşülmeye 'değer' bir şey kalmamıştır

Değer de yitirmiştir anlamını..

Yaşamak, ey

Kalmamıştır..

Bu yüzden:

' ey, yurdum istikbalinin gençliği! Birinci vazifen

Yüreğini aşk panayırlarına a(bandırıp)

Rezil ve sefil gündelikler yaşamaktır..'

'................' Onlara

Bombaladılar dağlarını;

Kendi coğrafyalarının..

'................' Ki

Boğazladılar, kurşunladılar

Kendi öz evlatlarını

Çıldırmanın saatindeydi cinnet

Saatleştiler işte, '..............'dur şimdi onlar

Çocuklara..

Çocuklara, sökük bir yarın bıraktılar..

II-

Sesinin ünlediği yerde, kanıyor hayat..

Şimdilerde kimileri, aşklarını

İhanetleri

Ve tükürükleriyle yıkayıp

Sonrada çamaşır iplerinde

Kurumaya bırakıyorlar..

Üstelik gün ışığında..

Artık o...pular bile, utanıyorlar..

Bırak gündüzlerin şu rezil ışığını

Bırak.. Sen geceye yasla içindeki sabahı..

Damlalar..

Damlalar ile tomurcuklansın, kalbinin baharı...

Bak, yeni bir sabaha sökün ediyor kuşlar

Herkes, bozgunundan yamalı düşlerle sızıyor sokağa

Kiminin ceplerinde aşk kırıntıları

Kiminin gözlerinde, kocaman hüznün dalgınlıkları

Tutunmuş işte elleri bir yerden, bırakmıyor hayatı

Acılar kanatsa da güllerini

Bırakma, içindeki çocuğun ellerini

Bir gün, gök/yüzünde

Kuşların çizdiği yolda uçacak düşlerimiz

Sesimiz delecek duvarları

Bu, köpekleşen karanlığın duvarını

Hep vuran ve vuruşturan hayatın duvarını

Bir gün seyredeceğiz, vurmadan

Uçurtmaları..

Acılar kanatsa da güllerini

Sıkı tut içindeki çocuğun ellerini

Yoksa düşecek insanlığımız

Düşecek..

Düşlerin dalından

Çünkü:

İnsan olmak

Biraz da

Acı çekmekten geçer

Acı

Düş/ten geçer..

M.H

Haziran- Temmuz 2o1o