Kar İniltisi

özlemin bulutları suskunluğu sağarken

avuçlarının deminde sarardım geceyi

gün eskileri toplardık turunç dallardan

utangaç öbekli yüzün sarardı gecemi

nisanın ihtimalsizliğine serince gülüşünü

uykusuz gözlerle beklerdim yansımalarını

su olurdun dilimde kaygan uyutmazdın beni

toprağının çatlaklarında şiirce seni sarardım

teninin günahkar direncine öpüşlerimi asınca

acım açlığım geçerdi tutkumuzun rüzgarıyla

avuçlarımızın düşünde asılı bir resim olurduk

gecenin gölgesinde şairlerin dansına dururduk

dudaklarımız ölüm koridorlarını arşınladıkça

birbirini kucaklayan parmaklarımız olurduk

gökte yıldız yerde kar parlardı iniltilerimizle

seviştikçe bulutların beyazında yorulurduk