Kar Kristali

Gün yüzüne çıkan yüreğim

Yazıp bozup da silemediğim

Yaşamın tüm öğrettikleri

Bir memenin acımsı sütünü mü emer?

Kızıl bir melek

Sermiş bir döşek güneşten

Öyle coşkulu ki gözlerime

Kara kalemle işlenirken ayın yarısı

Nefesime hayatı bahşeder!

Sanki tabiatın tüm yarattıkları

Ruhuma ezgiler mi bıraktı?

Parmak uçlarım ihtiraslı

İlk kez değil ki benden alması

Bildiğim ters köşe bir gezegen

Fazlasıyla beyaz tenimden

Çocukluğumun kar kristali

Biliyorum yanımdasın!

Bu narkozun tatlı öpücüğüdür

Geceyi böl ruhuma rüzgardan

Benliğim uyandı

Düş yorgunu hülyamdan

Var düşün düştüğüm hali

Kocaman gri kanatlar çizemesemde

Ay sallan gökten

İki hayal var bulanık

Nasıl yaparım deme

Kızıl bukleler kirpiklerimi titretti!

Mösyö söyler misiniz;

Şeytan günah tohumlarını yer yüzüne mi saçtı?..

Emiyor leyl karası saçlarımı!

Başıma yorganı çekip uyumaya çalışsam;

Kömürcük kemiğindeki yıldız takımı gibi

Kızıl çilleri dokunur gözlerime

Al işte tek mum kadar zayıfım

Öyle bir evrenin içinde

Kurban mıyım tanrım

Yanmış küller üstüne

Tenimde iğneler

Koşuşturur küçük böcekler

Ah! Ah dedi içimden kopan bir ses..

Gözlerim uzaklardan

Gökyüzün geçmişinden döküldü

Feri sönmüş iki çukur gibi

Güneş sıyıracak karanlığı birazdan

Ne olur...Ne olur ciğerlerime derin bir nefes doldur!