Karadeniz Sarılır Şehrine(trabzon)

Karadeniz sarılır şehrine

Bir kere soluyunca nazlı havasını, içine çekince nemini

İliklerinden fışkırır Karadeniz'in suyu

Adımların getirince seni sahilin yamacına

Bir bankta oturursun ganitayla yan yana

Mevsim fark etmez üşürsün anlamadan

Faroz'dan esen ılık rüzgârın karşısında

Balıkçılar salar ağlarını emeklerinin bereketinde

Yoroz burnundan görürsün balığın ekmeğe olan hürmetini

Martılar senin şiirini okur melodisi dalga sesleridir

Açılır tabakhanenin yolu hasret kalınmış sevdalara

Uzun bir sokak çıkar karşına yürürken tam ortasında

Herkes asi sanır bu şehri oysa uysaldır içinde nefes alanlara

Geceleri yağmur değince toprağa hüznü sarar benliğini

Ama umudunu asla kaybettirmez bu şehir sana

Toprağın yağmurlu kokusu gibi çekmeni sağlar içine

Sonra köylerine bahar gelir, yeşilin hiç vazgeçmediği köylere

Fındık ağaçlarından süzülür evlerin çatısına

Sanki Zigana dağının buzları içinden erir

Öyle Akdeniz'in kuru sıcağı gibi vurmaz güneş anlına

İlk önce terler bedenin bardaktan boşalırcasına

Yağmurda şemsiyesiz kalmışçasına ıslanır giysilerin

Hava kararmaya başlayınca bir ürperti alır benliğini

Şehir sessizleşir zannedersin bir saatten sonra

Belki ışıldayan yollar tenhalaşır gitgide

Gürültülü caddeleri kepenk indirir

Kulak verirsen yüreğinle Trabzon'a

Sokak aralarında kahkahalarını duymak zor değildir aslında

Alır seni koynuna anlatır içinde kopan fırtınaları

Dalgalar neden saldırır sahiline

Neden bu kadar hırçındır serzenişleri

Yaşamasını bilirsen toprağında

Anlarsın sende asice olan yanını anlatınca

İstanbul kadar anlaşılmaz derdi yakınır sana

Sonra yavaşça gün aralanır ardı sıra

Bir fısıltıyla veda eder sana

Derki bu şehir nefes almama izin verdi her zaman

Ama nefesimi kesecek anlara müsaade etmedi