Karanfillerin Göğü Deldiği Yerde

anlat çocuk

eğilip bükülmeden

ve tane tane

anlat çocuk

ardımızdan bir şey kalmayacak

harcanmışsa gözlerini bile kırpmadan,

gelecek üç beş güneşli gün

hakkını nasıl alsın karanlık gecelerden

o yüzden

sen anlat

asker mektubu okur gibi

tane tane,

tane tane açılsın yara kabukları

daha fazlasını beklemek

hep aynı yerden vurmuyor insanı

keşke sürekli açılacak bir yaramız olsaydı

alışırdık belki

oysa biz en başından unutmuştuk

burası dünyaydı

ve hiç durmaksızın vurulurdu insanlar

diğerinden farklı yanından

en kötüsü de

adına iyileştirmek denilen çabanın

açılan yaraya göre değil

açılmamış olanlara yönelik olması

ki böylece hiçbirine alışamadan

kısa zamanda tepeden tırnağa kan oluyor insan

düşünme bizi

biz, biz olabilmeyi

adımızın baş harflerine yakıştıramadık

bak bize biçilen

yüzükoyun can çekişiyor hâlâ

karanfillerin göğü deldiği yerde

çok kan aktı çocuk

nurdan bir merhem bile

iyileştirmez bu yaraları

anlat sen anlat da

hiç değilse son görevimizi hakkıyla yapalım

ne duruyorsun çocuk

korkma

eğilip bükülme

anlat

başka ne olabilirdi ki...