Karanlık Şiir

Demir bıçak darbesi

inen gözlerimde

döşünden kan damlayan eyvahlarımı

görmedin iklim bakışlım...

Geceden devreden hüznüm

öyle bir saltanat kurdu ki,

günlerimin aydınını

bulanık sulara bıraktı

aktıkça aktım

akarak durulacaktım

olmadı

sızımdan arınamadım

ellerimde yorgun dokunuşlar

ve aynalarıma dünyaya küskünlüğümü bıraktım...

Su değince yangın

ve her yangında şubat gecesi ayazdım!

Sarp geçitlerim senden geçerken

patika yolculuklarda yabancılıklarıma rastladım

selamsız sabahsız

beni ben bile tanıyamadım...

Ucu bucağı olmadı kederimin

ne az gittim,ne uz bildim

sevdan boyu dile geldim

sonra hiçtim...

Sadece hiçtim iklim bakışlım

dört mevsimi topladım

sen iklimi çıkardım

hiçliğimden kurtulamadım...

Her sabrımın sonunda selâmetsiz kaldım

omuzlarıma

pençelerinden afetler düşen

resimsiz kahırlar dokunurken,

ben yaramı sen kanattın diye

içime attım...

Ne melankoli heveslisiydim

ne de aşk delisi

herhangi bir yerde

herhangi bir yaşamın ismiydim.

Sonra sen aşk diliyle seslendin

ben sana aşık olunca

sen aşka melankoli gizledin.

(aşkın ışıklarını kim kapattı -ki karanlıkta şiir yazılmıyor)

28 mayıs 2010