Kararı Verilen Aşkın Son Sözleri

Bu şehrin ilk senfonisinde yitirdim sesimi

Rüzgârla karışık bir hıçkırıktan geriye kalanlarımı topladım

ve yağmurlarımı sakladım aynalarımdan

Resmini astığım başucumda yalnızlığımı buldum

Ama hiç konuşmadım yalnızlığımla

Aldanmadım yokluğunun kahırlarına

Sesinden uzak kalışlarıma

'-Geçer !' dedim

Elbet birgün güne değer dedim sesim...

Ama geç kaldım

Sen çoktan kararını vermiştin bu aşkın

Her sehpada bir daha devrildi adım

Şimdi cinnet mahallinde dolaşıyor adımlarım

Her köşe başında

Kendi kimliğime oynuyor

Kendime sataşmalarım...

Tek masum yanım avuçlarım

Çünkü ben avuçlarımı ellerinde bıraktım.

Kalbimi ayaz kesiği saatlerde terkettiğinden beri

Kendime gelemedim

Biliyorum

Bu gördüğüm suret ben değilim !

Şimdi her köşe başında bir pranga tutsaklığı yalnızlığımla

Yaşamın içine dalsam

Evvelâ sana benzerim

Ve beni sonsuz kere ulu orta terkederim...

Çünkü ben kalbini haketmedim

Sevdamı sana gösteremedim

Dahası hayatına öylesine girdim

Ve rüzgâr esti ben geçtim.

Sensizliği hiç istemezken

Hergün biraz daha sensizleştim !

Artık hangi şehir kuşatılmışsa özgürlüğünden

Gecesine bekçi kalıyor gözlerim

Bütün esaretlere ilk hedef benim !

Sussam,

Yüreğime ihanet !

Konuşsam,

Her sözüm senden ibaret !

Ve hayret !

Tek nefes bile,

Etmedim verdiğin ağrıdan şikayet.

(billah kül olsa da bedenim / ben canımı senin için ruh-u revan eyledim !)

16 ekim-