Karmaş Dolaş

Taze kır çiçekleri ve güller dökülüyordu saçlarından

Öyle bir çektim ki içime deniz kokusunu çeker gibi

Kiraz ve çilektendi dudakların en kırmızısından

Öyle bir özlemle baktım ki tüzüne yüz yıldır bekler gibi

Bin dokuz yüz yetmiş dokuzun mektubunun cevabı

İki bin on yedide mi gelmeliydi ah ah

Postada kaybolmuşsa kimde bunun günahı

Tos vurmuş mektuba bir koç o ara vah ki ne vah

Yaşıyordum kendi ıssız adamda

Hiç beklemiyordum bir geminin geleceğini

Ama şans olacak biraz adamda

Nerden bilirdim demir prangayla yüzeceğimi

Seviyorum ulen diye bağırmak gelse de içimden

Susmak zorunda olmak ne fena

Kara bir yangın olur yanar gözlerin gitmez evimden

Boşver ne yanmak umrumda artık ne dünya