Kasımpatı Gülen Çocuklar

Anne;

'Pepe adamların kıymığı bu

Sürekli yüreğime işleyen

İnledikçe nefesleri

Çıkmadan...'

Say ki!

Kanadı kırık bir dilin ucundayım

Uçurtmalar ağlıyor nazıma

Sokak kedisi Şirvan aç

Yuvası şarapnel

Gözleri engin/

Benim susmalarım

Sizin hıçkırmanızdan

Ve geviş getirerek

Yayılmanızdan belli

Hücrelerime kaynadınız

Soğuk bir savaşın

Tellerinde eteğim

Anılarım puslu

Yazılarım silik

Şimdi;

Bir şiir döşense yüreğim

Siz aklı evveller/

Nereye düşerdi

Yüzünüz...

Annemin soluğu kadarsınız/ki

O üfledi düğümleri yüzünüze

Genzinize gençlik ateşini

Dokuz kulaç karnında

Taşıdı emek dolu

Sözlerinizi...

Kırma dedi!

Ayaz iklimlere yay kinini

Avuçlarını toprakla temizle

Senden olmayanı gör/

Sana geleni ör/

İnce kalbinle

Ör/ki

Cennet ayaklı çocuklar

Mutlu gitsin bahtlarına

Irmaklar yıkasın saçlarını

Zulüm duvarları tanksız

Tüfeksiz olsun sokaklar

Gözlerde açan

Eşkıya çiçeği değil

Gece/sefası olsun

İcabında...

Anne;

Ölüm kaç renk bu ülkede

Ölene...