Kaybediş

hep savaşmışız seninle,

bu yerlerde birikmiş boş mermi kovanları hayallerim,

ıskalamışım mutluluğu, hep kendimi vurmuşum

kesik kesik bedenim,

sağ kurtulan sadece bileklerim...

şimdi gelip "barışalım" der ve elini uzatırsın diye,

yıkık, dökük

ve harap ne varsa saklıyorum...

sensizliği üzerime ilikledim...

gittiğinde, bir mayına basmış gibi

kıpırdamadan durdum bıraktığın yerde,

adım atsam sana doğru, bile bile ölüm

kalsam, sensizlik zaten...

ne yapsam bilemiyorum...

sürgün ettin bütün halklarımı, bir ben kaldım işte

kendi ana dilimi unutacak kadar suskunum sana

ve bir o kadar kırgın,

sessiz...

şimdi indiriyorum tüm bayraklarımı gök yüzünden

ve çekiliyorum esaretine yalnızlığın,

beni yüz yıllar boyu öldürebilirsin,

ne varsa bu aşka dair kaybedilmiş

bütün zaferleri senin...

lakin bilesin;

kaybetmedim ben,

kaybedilmiş bir savaşı

kurtarmaya çalışıyordum sadece...