Kaybolan Düşler

Benimde düşlerim vardı.

Umutlarım vardı yarınlara dair.

Ama hiç baharlarım olmadı.

Şöyle doyasıya, içime sindire sindire,

Korkusuzca, göğsümü gere gere yaşayamadım bu hayatı,

Yaşayamadım sevdamı...

Hep birileri yazdı,

Hep birileri çizdi.

Adı 'hayat' olan bu küçük oyunda rollerimi.

Hep liman oldum.

Gelen mola verdi, yüreğini dinlendirdi yüreğimde.

Giderken her biri...

Benden götürdüklerini ya görmedi,

Ya da görmek istemedi kahpece!

Şimdi bende gidenlerden sadece,

Ağlayan bir çift gözle,

Ürkek, korkak, yaralı,

Hep acıyla kanayan yürek kaldı geriye.

Hiç baharlarım olmadı doyasıya,

Ya çığ geldi kapattı yolumu,

Ya sel geldi, aldı gitti yarınlarımı.

Ama hiç biri,

Ama hiçbir acı, yapmadı senin bana yaptığını.

Riyasız, katıksız, umutla bağlandığım,

Tam yürek, tam beden, tüm beynimle taptığım.

Uğrunda her şeyden vazgeçip, hayatı adadığım.

Bu günümü, yarınımı yolunda tükettiğim insandın.

Ama sen!

Bunları sana sunan ruhumla, yüreğimi,

Vurup yerden yerlere,

Hiç vicdan taşımayan bir eşkıya misali,

Çektin tetiğini hayatımın üstüne.

Dileğin oldu şimdi.

Yaratmak istediğin hissiz, ruhsuz, duygusuz

Yaşayan bir ölüyüm!

Sen gurursuz desende,

Sadece sağlam kalan bir tek gururum için,

Sen dâhil bu dünyada, tek bir erkek sevemem!