Kaybolan Sabahlar
Güneşi beklerken karanlık çöktü üstüme meğer insan bazen aydınlığa kavuşmayı beklerken kendi gölgesinde kaybolurmuş
Güzel seven yiğitler birer birer dağılıp gitti, geriye yarım kalmış hikâyeler ve kimsenin duymadığı sessiz çığlıklar kaldı.
Karanlığın kıyısında kayboldu umutlarım, ne uzanıp tutan bir el vardı ne de düştüğüm yerden kaldıran bir ses.
Yağmur oldum, dolu yağdı içime; dışarıdan bakanlar ıslandığımı sandı, oysa ben yıllardır içimdeki fırtınayla savaşıyordum.
Bir zamanlar dağları aşacak kadar cesur olan yüreğim, şimdi kendi içine kapanmış bir mahkûm gibi sessizliğe sığındı.
Meğer her gülüşün ardında bir yara, her vedanın ardında söylenmemiş binlerce cümle varmış.
Biz güneş doğacak diye beklerken ömrümüzden mevsimler geçti, baharı göremeden nice güzel hayaller kışa teslim oldu.
Ne garip dünya; kimi karanlıkta ışığını arar, kimi de başkasının ışığını söndürerek kendi yolunu aydınlattığını sanır.
Ama ben yine de umudumu toprağa gömmeyeceğim. Çünkü en sert kışların ardından bile bir gün bahar gelir.
Yalnız artık eskisi gibi değilim; güneş doğsa da içimde kaybolan bazı sabahlar bir daha geri gelmeyecek.
Künye · No. 365158
- Eser
- Kaybolan Sabahlar
- Şair
- Yusuf Bingül
- Yayımlanma tarihi
- Son düzenleme