Kaybolurken Güneş

neylesin kelimeler

kıvransa

da

heceler

hayat kanunu diye bir şey

var

acı mı acı

sızıları da cabası

yanar yüreğin

parçalar kopar canından

ruh hüzünlerde

bulanır

göz yaşlarını tutamazsın

taş bassan da nafile,

çaresizlik

kurşun gibi vurur içerden

toslarsın duvarlara,

bilsende faydasız

tutunursun

kör topal umutlara,

teselliler

çıkmaz sokaklarda kayıp,

bilinen caddeler geniş ve uzun

anlamsız manasız bakışlar

kollar gözetler

yolları,

bir işe yaramıyacağını bile bile

neylersin insansın,

ayrılık

o

kadar zor ki

birde

vermek zorundaysan müsaadesini,

bunu

kalbe emretmek

cehennemin ateşini gölgede bırakır

zor günlerin eşiğinde olmak

bir uçuruma benzer,

atlamak

ise

ertesine,

kelimelerin tarifsizliğini

tam on ikiden vurur

kaybolurken güneş

semaların

ötesinde...

(Berlin,06.02.2017)